W 1919 jako ochotniczka–sanitariuszka pracowała w Szpitalu Zapasowym I Litewsko – Białoruskiej Dywizji Strzelców w Baranowiczach , a następnie w Szpitalu Epidemicznym w Mińsku Litewskim. W dzień i nocy pełniła służbę przy ciężko chorych żołnierzach na tyfus brzuszny i plamisty, wzorowo wypełniając swoje obowiązki w trudnych warunkach. Odznaczona Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921.